آغاز اشيائى كه در خارج يا در ذهن يا در نفس الامر تحقق مىيابند ، در وجود خود تابع اسباب و علل مخصوص خودشان مىباشند و چنان‌چه علت وجود يك شيء در خارج يا در ذهن يا در نفس الامر وجود گرفت طبعاً مسبب و معلول آن در همان ظرف به وجود خواهد آمد ، زيرا تخلف معلول از علت تامه خود محال و ممتنع است . لذا ما بايد در تصديق خود به واقعيت هر چيز ، نظر به وجود آن چيز ( از طريق نظر به سبب آن ) بيفكنيم نه اين كه ميزان ثبوت موجودات را نفع و ضرر خود بدهيم و بگوييم هر چيزى كه براى زندگى ما فايده داشته باشد ، موجود و حق است و هر چه كه نفع آن براى ما محرز نگردد ، باطل و غلط بوده و معدو است . آرى خيلى از حقايق نفس الامرى و واقعيت‌هاى عينى خارجى مسلم الموجود هستند كه براى ما نفع ندارند بلكه گاهى مضر هم واقع مىشوند مثلا ما چه بخواهيم و چه نخواهيم مگس كه براى ما ضررآور است موجود است . حيوان درنده مضر است ولى واقعيت خارجى دارد ، سردى قطب كه فايده آن براى ما مشهود نيست تحقق دارد و هزاران مانند آن ، آرى از اين مقدمه براى ما روشن مىشود كه ما بايد در اقرار كردن به حقانيت دين و تصديق به واقعيت آن در انتظار نفع داشتن آن به حال خود نباشيم ، بلكه بعد از اين كه عقل ما به وجود خداوند حكيم و دانا